Gwiazdozbiór Jednorożec

Gloria Polo Gwiazdozbiór Jednorożca wprowadził w XVII wieku J. Bartsch. Składa się on ze słabszych gwiazd i wypełnia miejsce między gwiazdozbiorami Wielkim Psem, Rufą, Hydrą, Bliźniętami i Orionem. Ponieważ jednak leży on w obrębie Drogi Mlecznej, to zawiera liczne słabe gwiazdy oraz kilka godnych uwagi gromad gwiazd i mgławic. Gwiazda główna tego gwiazdozbioru, a Monocerotis, znajduje się w południowej jego części i ma jasność 4m,1. Znajduje się ona w odległości około 180 lat świetlnych i nie stanowi żadnej osobliwości. Jest nią natomiast j5 Monocerotis, gwiazda potrójna: składnik największy o jasności 4m,7 jest odległy od Ziemi o 150 do 200 lat świetlnych, pierwszy składnik słabszy o jasności 5m,2 znajduje się w odległości 7,3\"; można go odkryć nawet za pomocą silnej lornetki lub lunety o średnicy obiektywu 5 cm. W odległości zaledwie 2,8\" znajduje się kolejny składnik o jasności 5m,6 i aby go zobaczyć potrzeba lunety 6-centymetrowej, a przy użyciu większego teleskopu można rozróżnić jeszcze czwarty składnik w odległości 25,9\"; jego jasność wynosi zaledwie 12m. Gwiazdę ) Monocerotis oznacza się często 11 Monocerotis. Matura